Fluiten

Laatst sprak ik een goeie kennis uit de wijk. We kennen elkaar al bijna een halve eeuw en blikten samen eens terug op de jaren die we samen hebben gesleten in Achtse Barrier.

En uiteraard komen dan ook de herinneringen aan de beurt. Op welke manier we elkaar leerden kennen, hoe we omgingen met de kinderen uit de buurt, met nieuwe buren, met vrijwilligerswerk in Jeugdhonk De Wiek. En zeker ook, trotse ouders als we zijn, hoe onze kinderen nu terecht zijn gekomen.
En dan komen de verhalen los.

Hij is trots op zijn dochter die nu als huisarts in zijn voetsporen is getreden en ook op zijn zoon, die een opleiding als architect heeft afgerond en prachtige ontwerpen maakte. En hij maakte er ook altijd meer dan de opdrachtgever vroeg. Omdat hij zijn ideeën maar moeilijk kon verkopen, kon hij zo, als ZZP'er, haast niet in zijn eigen onderhoud voorzien. Uitkijken naar iets anders dus. En dat vond hij. Als schaapherder is hij nu de koning te rijk. Hij verdiepte zich in het vak, zocht uit welke schapen goed gedijen in ons land en hoe hij de kudde kan beschermen tegen infectie door maagdarmworm die ze kunnen oplopen bij het grazen. Ook hoe hij hoeven en gebit van de schapen kan controleren. Samen met twee opgeleide honden hoedt hij nu een kudde van zo’n 250 schapen op de heiden in Oost Brabant. Saillant detail is dat de biologieleraar op de middelbare school hem al had aangeraden om ‘iets met biologie te gaan doen’.

Ik vertelde hoe onze zoon met VWO advies naar de middelbare school ging maar zich daar toch niet helemaal thuis voelde. Hij had moeite met talen. Hij besloot om een stapje terug te doen naar HAVO. Schoorvoetend gaf ik hem toe. Daar leefde hij helemaal op en ging als een speer. Drie jaar later kwam hij alsnog met een VWO diploma thuis. En toen wilde hij naar de TU/e! Communicatiewetenschap leek hem wel wat. En in de kortste keren had hij zijn bul op zak.
Na een aantal omzwervingen kwam hij in België terecht. Daar kocht hij een ruim perceel in het buitengebied wat meer weg had van een wildernis dan van een bouwkavel. Maar hij was vastbesloten om er iets leuks van te maken. Hij kocht een tractortje en begon de bramenstruiken en zaailingen van de bomen op te ruimen.
Toen was er ruimte om een huis te bouwen. Hij metselde, stukadoorde, timmerde en speelde elektricien. En hij wilde onafhankelijk zijn van nutsvoorzieningen, riool, stroom, water en gas. Off-grid, heet dat. En dat werd het. En hij deed alles graag en met veel plezier; fluitend werd hij ’s ochtends wakker en ging ‘s avonds ook weer fluitend slapen! En tegenwoordig bestiert hij, samen met zijn lief, een olijfboomgaard in Italië en boert hij er daar fluitend op los. Off-grid, uiteraard.

Sinds ik kooptanden heb aangeschaft is hoorbaar fluiten niet meer mogelijk, maar in gedachten fluit ik nog alle dagen met heel veel plezier.

Martin