Koningsdag

Hebben jullie ook massaal gekeken naar Dokkum? Waar onze koning dit jaar zijn verjaardag vierde? Zíjn verjaardag? Het leek wel of heel Nederland jarig was. Overal werd zo massaal uitbundig feest gevierd dat het een lieve lust was. Want zeg nou zelf: waarvan ken je bijvoorbeeld Halfweg? Of Olen? Toch niet van het verjaardagsfeest van onze koning? En toch werd het feest ook daar uitbundig gevierd. Ook daar, ja! Want Dokkum ken ik alleen van de geschiedenisles. In 754 werd daar ene Bonifatius vermoord. Niemand die daar nu nog trots op is, maar het staat wel in de boeken. En, oh ja, ene W.A. van Buuren heeft er in 1986 een stempeltje gehaald om te bewijzen dat hij er geweest is. Kennelijk had Dokkum in 754 nog geen stempels, anders had Bonifatius er mogelijk ook wel een gekregen. Maar dat stempeltje van WA was eigenlijk ook alleen maar symbolisch en niet per se nodig, toch? Niet om te bewijzen dat hij er toen was, tenminste. Wij hadden toen al lang van die afstandsogen aan een kabel, waarmee we de hele wereld konden bekijken vanuit onze luie stoel. En dus ook wat er zich die avond op de Bonkervaart afpeelde. En dat was feest! Groot feest! Compleet met koek en zopie en een heleboel mensen, die de vreselijke kou trotseerden om hun helden aan te moedigen. Maar die ene was een beetje een vreemde eend in de bijt. Geen Fries, althans niet in de eerste, tweede of derde generatie.
En waarschijnlijk slechts twee toeschouwers wisten dat hij er was. En hij herkende natuurlijk zijn ouders. Uit duizenden! Natuurlijk, ieder kind kent zijn ouders al van verre. Moe maar voldaan viel hij hen in de armen. Na tweehonderd kilometers ploeteren op het ijs in de Friese Elfstedentocht. En nu deed hij het weer. Weliswaar niet in het donker en niet in de kou en ook geen tweehonderd kilometer maar toch, even laten zien dat hij het nog kan en er trots op is. En ook nu kreeg hij een stempeltje.
En ja, nu was hij terug in Dokkum en wij waren er natuurlijk bij. Via de camera’s konden wij het allemaal volgen. En ook onze Johan Vlemmix was er persoonlijk bij. Vrolijk zwaaiend in zijn oranje outfit stond hij tussen het publiek in Dokkum. Als vreemde eend, dat wel. En daardoor heeft hij wel het grote feest in zijn eigen stad gemist. Want hier was het feest groter en uitbundiger misschien nog wel dan in Dokkum. Daar waren 21.000 mensen op het gedruis afgekomen, hier waren er minstens vijf keer zo veel. En dan krijg je ook meer geluid. Waar je ook was, je hoefde maar op de beats af te gaan om bij het volgende feest te komen.
En ik denk dat dat wel minstens vijf keer zo hard was als in Dokkum.

Martin